‏‪‫بدترین سرنوشتی که یک انسان می تواند داشته باشد، زندگی و مرگ در انزوا و تنهایی می باشد. بدون انکه عشق بورزد و مورد محبت دیگران قرار گیرد . هر کسی که عشق بورزد نجات خواهد یافت.
‏‪‫کسی که عشق نورزیده و یا مورد عشق ورزیدن قرار نگرفته ، نفرین شده و محکوم است. و کسی که با عشق شادمان می گردد، در خداوند شادمان می گردد، برای انکه خداوند ، عشق است.

‏‪ ‫عشق ورزیدن را رها کردن بعمنای گفتن این امر است که خداوند هرگز افکار و زندگی ما را الهام نکرده و هرگز به اندازه  کافی نزدیک او نشده ایم تا توسط عشق بی حد وحصر او لمس شویم  و این به این معناست که: من بخاطر خودم زندگی کرده و برای خودم فکر کرده ام و نه هیچ کس دیگر .